• Menu

    Sztuczny satelita – podstawowe informacje

    Sztuczny satelitaZałogowe i bezzałogowe statki kosmiczne to bardzo niedawna historia, bo sięgająca zaledwie połowy XX wieku. Po drugiej wojnie światowej rozwój technologi był tak duży, że wreszcie stało się realne opuszczenie naszej planety i zbadanie świata poza nią.

    Uczyniliśmy to również dlatego, by znaleźć nowe źródła energii, czy też badać planety, na których moglibyśmy kiedyś osiąść, gdyby Ziemia postanowiła użyć przeciw nam sił natury na większą niż dotąd skalę. Jak to jednak się stało, że postęp nastąpił tak szybko? Za wszystko odpowiada tu wyścig kosmiczny, który rozegrał pomiędzy USA, a ZSRR.

    Loty w kosmos a sztuczny satelita

    Szybkie postępy, jakie poczyniliśmy w badaniach lotów w kosmos, pozwoliły nam na umieszczenie jesienią 1957 roku pierwszego sztucznego satelity na orbicie okołoziemskiej – Sputnika 1. Czym jest jednak sztuczny satelita i dlaczego wysłano go w kosmos? Satelita może być załogowy lub bezzałogowy, a jego głównym zadaniem jest dostać się na orbitę ziemi i krążyć po jej torze wokół ziemskiego globu.

    Starowanie tą konstrukcją odbywa się za pomocą silników o napędzie rakietowym. Ma to zastosowanie głównie jeśli chodzi o zmianę pozycji satelity i kąta jego nachylenia w stosunku do orbity. Jeśli jest to pojazd załogowy to zazwyczaj nazywa się go wahadłowcem lub stacją orbitalna, gdyż jest on w tym wypadku wielokrotnego użytku.

    Podział sztucznych satelitów

    Istnieje wiele typów sztucznych satelitów, które znajdują się na orbicie okołoziemskiej. Podstawowe różnice pomiędzy nimi polegają na ich różnym przeznaczeniu, mamy więc:
    – satelity pogodowe,
    – satelity astronomiczne,
    – satelity biologiczne,

    – satelity telekomunikacyjne,
    – satelity geofizyczne.
    Poza tym istnieje kilka innych podziałów sztucznych satelitów – czynne/bierne lub pod względem ich położenia (biegunowe, równikowe, stacjonarne itd.).

    Sputnik 1

    Jak już wyżej wspominaliśmy Sputnik 1 był pierwszy, warto więc by było poświęcić mu chwilę – chociażby by upamiętnić ten przełomowy moment w historii ludzkości. Sama jego nazwa znaczy właściwie tyle co „towarzysz podróży”. Jeśli wyobrażacie sobie, że była to konstrukcja na miarę dzisiejszych sztucznych satelitów to trafiliście jak kulą w płot. Sputnik 1 był mały (średnica 58 cm i 83,5 kg) i bardzo prosty w budowie i miał na celu rejestrację obrazu i prowadzenie nasłuchu radiowego.

    Jego kształt określa się jako sferyczny, a sam fakt, iż udało się go z sukcesem umieścić na orbicie przyczyniło się do wzrostu politycznych notowań i prestiżu na arenie międzynarodowej ZSRR. Jak na owe czasy był to ogromny skok w poziomie techniki i choć satelita spędził w kosmosie tylko 3 miesiące (ok. 1400 razy okrążając Ziemię, co w sumie daje blisko 70 milionów kilometrów) to jego misję uznano za duży sukces. Finalnie Sputnik 1 spłonął w atmosferze, po tym jak 4 stycznia 1958 roku wyczerpało się jego zasilanie (bateria chemiczna).

    Ciekawostką jest fakt, że by zobaczyć go z Ziemi wystarczyło posiadać dobrą lornetkę. W tym czasie USA nie próżnowało, ale pierwsza ich próba umieszczenia sztucznego satelity na orbicie skończyła się zniszczeniem rakiety niedługo po starcie – dopiero miesiąc po zakończenie misji Sputnika 1 osiągnęli oni sukces na tym polu.

    Za warstwę merytoryczną artykułu odpowiada redakcja  – AstroWiedza.pl

    Udostępnij w sieci ....
    Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Share on VKShare on Tumblr

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *