• Menu

    Kuźnia talentów na WMiL

    Wydział Mechatroniki i Lotnictwa Wojskowej Akademii Technicznej oferuje interdyscyplinarne wykształcenie techniczne w zakresie projektowania, badań i eksploatacji złożonych obiektów technicznych

    Ponadto WMiL służy potrzebom Sił Zbrojnych RP, systemowi bezpieczeństwa państwa oraz gospodarce narodowej poprzez kształcenie i doskonalenie zawodowe wojskowych kadr technicznych, prowadzenie badań oraz działalność ekspercką w obszarze techniki lotniczej, techniki rakietowej, techniki uzbrojenia strzeleckiego i artyleryjskiego.

    Zapewnia także kształcenie i doskonalenie zawodowe kadr technicznych dla cywilnych segmentów systemu bezpieczeństwa państwa oraz gospodarki narodowej, w tym dla potrzeb przemysłu obronnego. Jego zadaniem jest kształcenie i promowanie kadr naukowych w obszarze naukowej specjalizacji Wydziału.

    Podział na katedry i zespoły

    W strukturze organizacyjnej Wydziału Mechatroniki i Lotnictwa wyróżniamy: Katedrę Mechatroniki z Zespołami: Mechatroniki, Radioelektroniki i Techniki Rakietowej, Instytut Techniki Lotniczej z Zakładami: Aerodynamiki i Termodynamiki, Awioniki i Uzbrojenia Lotniczego, Budowy i Eksploatacji Statków Powietrznych i Inżynierii Bezpieczeństwa oraz Instytut Techniki Uzbrojenia z Zakładem Balistyki Zakładem Konstrukcji Specjalnych i Zakładem Wspomagania Projektowania, Wytwarzania i Eksploatacji.

    W skład kierownictwa Wydziału, oprócz dziekana, który nadzoruje całą pracę jednostki, wchodzą: zastępca dziekana ds. wojskowych, dwaj prodziekani: ds. naukowych i ds. studenckich, kierownik dziekanatu, kierownik administracyjny oraz pełnomocnicy dziekana ds. informatyzacji, jakości kształcenia i ochrony danych osobowych. Organem doradczym jest Rada Wydziału, która posiada uprawnienia naukowe do nadawania stopnia doktora w dyscyplinie mechanika i budowa i eksploatacja maszyn, doktora habilitowanego w dyscyplinie mechanika i do występowania do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów o nadanie tytułu profesora w dziedzinie nauk technicznych.

    Wydział Mechatroniki i Lotnictwa prowadzi kształcenie podchorążych na studiach stacjonarnych oraz studentów cywilnych na studiach stacjonarnych i niestacjonarnych na kierunkach: mechatronika, lotnictwo i kosmonautyka oraz inżynieria  bezpieczeństwa. ramach systemu jakości kształcenia kierunki mechatronika oraz lotnictwo i kosmonautyka mają akredytację: Polskiej Komisji Akredytacji oraz Komisji Akredytacji Uczelni Technicznych.

    Potencjał dydaktyczny i naukowy Wydziału stanowi 103 nauczycieli akademickich, w tym 11 profesorów, 17 doktorów habilitowanych i 55 doktorów. Przy obecnej liczbie studentów na jednego nauczyciela akademickiego przypada 12 studentów, a na jednego nauczyciela z uprawnieniami samodzielnego pracownika naukowego – 44 studentów.

    Wszystkie zadania Instytutu Techniki Lotniczej w obszarze działalności dydaktycznej, naukowo-badawczej, organizacyjnej i wychowawczej koncentrują się głównie na obszarze kształcenia kadr technicznych na kierunku studiów lotnictwo i kosmonautyka oraz kierunku inżynieria bezpieczeństwa. W Instytucie prowadzonych jest również szereg przedmiotów podstawowych i kierunkowych dla kierunku mechatronika.

    W sferze dydaktyki nasze dwa kierunki – mechatronika, lotnictwo i kosmonautyka – posiadają oprócz cywilnych również wojskowe specjalności, natomiast trzeci kierunek kształcenia – inżynieria bezpieczeństwa – jest typowo cywilnym kierunkiem. Obecnie prowadzone są prace prowadzące do wprowadzenia specjalności wojskowej na kierunku inżynieria bezpieczeństwa, który będzie ważnym elementem rozwoju Wydziału. W sferze badawczej zespoły naukowe wydziału uczestniczą w wielu projektach realizowanych dla Ministerstwa Obrony Narodowej (MON) i taki kierunek rozwoju (pozyskiwanie projektów nie tylko z MON, ale również z NCBiR) uważają za właściwy i potrzebny.

    Zespoły badawcze

    Na Wydziale są wyodrębnione zespoły badawcze, a wśród nich wyróżniają się trzy najbardziej aktywne zespoły: prof. dr. hab. inż. Aleksandra Olejnika, dr. hab. inż. Ryszarda Woźniaka, prof. WAT oraz prof. dr. hab. inż. Józefa Gacka.

    W zespole naukowo-badawczym kierowanym przez prof. dr. hab. inż. Aleksandra Olejnika od wielu lat realizowane są badania mające na celu rozwiązywanie problemów starzejącej się floty statków powietrznych, eksploatowanych w Siłach Zbrojnych RP. W tym celu wykonano badania dotyczące trwałości struktur wytrzymałościowych samolotów PZL-130 Orlik, MiG-29, Su-22 i F-16. Stosując współczesne metody obliczeniowe, zespół naukowo-badawczy określił poziomy naprężeń występujące w analizowanych konstrukcjach, co jest elementem niezbędnym przy prognozowaniu niezawodności i trwałości elementów mechanicznych pracujących w warunkach obciążeń zmęczeniowych.

    Zespół naukowo-badawczy zrealizował wiele projektów, które zakończyły się wdrożeniami innowacyjnych technologii do przemysłu. Należy w tym miejscu wymienić:

    1. opracowanie nowej koncepcji małego 2-silnikowego samolotu dyspozycyjno-turystycznego EM–11 „ORKA”.
    2. analizę drgań typu flatter oraz analiza naprężeń w wybranych punktach pomiarowych samolotu PZL-130 TCII ORLIK.
    3. opracowanie zaawansowanych technologii napraw płatowców i silników statków powietrznych eksploatowanych w Siłach Zbrojnych RP.
    4. opracowanie technologii regeneracji podzespołów i części lotniczych silników turbinowych z nadstopu niklu i tytanu nowoczesnymi technikami spawania i napawania.

    W opinii Szefostwa Techniki Lotniczej Inspektoratu Wsparcia SZ wdrożenie technologii regeneracji części płatowca i silnika pozwoli na rozwinięcie i unowocześnienie dotychczas stosowanych metod remontu. Zastosowanie uzyskanych metod, opracowanych w ramach projektu, szef Techniki Lotniczej uważa za cenną inicjatywę mogącą przyczynić się do rozwiązania wielu problemów technicznych, występujących podczas eksploatacji. Zdobyte doświadczenie poparte przeprowadzonymi badaniami w ramach zrealizowanych projektów przyniosło także wymierne efekty w procesie wspomagającym eksploatację samolotów nowowprowadzanych do wyposażenia Sił Zbrojnych.

    W ostatnim okresie zespół naukowo-badawczy prof. Aleksandra Olejnika brał udział w realizacji projektów polegających między innymi na opracowaniu nowych statków powietrznych:

    1. demonstratora technologii ultralekkiego samolotu jako elementu sieciocentrycznego systemu wsparcia rozpoznania i dowodzenia;
    2. nowoczesnego środka transportu osobistego FLARIS LAR 1;
    3. prototypu hybrydowego samolotu TSA nowej generacji;
    4. AT 5 – światowego standardu bezpieczeństwa w szkolnictwie lotniczym.

    Ponadto zespół kierowany przez prof. dr. hab. inż. Aleksandra Olejnika zrealizował projekt pn. „Modernizacja i budowa nowej infrastruktury naukowo-badawczej Wojskowej Akademii Technicznej i Politechniki Warszawskiej na potrzeby wspólnych numeryczno-doświadczalnych badań lotniczych silników turbinowych”, czego rezultatem stały się nowoczesne, wysoko wyspecjalizowane i współpracujące ze sobą laboratoria w trzech jednostkach naukowo-badawczych: w Wojskowej Akademii Technicznej – Laboratorium Badań Napędów Lotniczych; w Politechnice Warszawskiej – Laboratorium Aerodynamiki Turbin Lotniczych i Spalania i w Instytucie Lotnictwa – Centrum Kompetencji Turbin Gazowych.

    Realizacja projektu wpłynęła  na:

    • wzmocnienie powiązania innowacyjnej gospodarki opartej na wiedzy z dynamicznym rozwojem technologii stosowanych w zakresie turbin silnikowych;
    • stworzenie optymalnych warunków do kooperacji nauki i gospodarki w celu opracowania i wdrażania innowacyjnych technologii i produktów;
    • kształcenie specjalistów dla firm krajowych w zakresie najnowszych technologii;
    • utworzenie dodatkowych wysokiej jakości, nowych miejsc pracy dla kadry inżynierskiej;
    • integrację środowisk naukowych i przedsiębiorców działających w obszarze nowoczesnych technologii, w szczególności w obszarze lotnictwa oraz energetyki.

    Obecnie zespół naukowo-badawczy prof. dr. hab. inż. Aleksandra Olejnika zaangażowany jest w realizację następujących projektów:

    • wykorzystanie nowych technologii inżynierii powierzchni i łożysk magnetycznych w budowie miniaturowego turbinowego silnika odrzutowego;
    • opracowanie i budowę samolotu akrobacyjnego nowej generacji;
    • odrzutowe cele powietrzne z programowaną trasą lotu;
    • zwiększenie użyteczności lekkiego samolotu o innowacyjnym układzie aerodynamicznym typowym dla samolotów klasy STOL.

    Zespół Konstrukcji Specjalnych

    W Instytucie Techniki Uzbrojenia wiodącą rolę odgrywają dwa zespoły naukowo-badawcze. Pierwszy z nich to Zespół Konstrukcji Specjalnych, kierowany przez prof. WAT dr. hab. inż. Ryszarda Woźniaka. Domeną grupy badawczej jest kształcenie kadr uzbrojeniowych (dla Sił Zbrojnych RP, szkół wojskowych, polskiego przemysłu zbrojeniowego) oraz prowadzenie prac naukowo-badawczych ukierunkowanych głównie na potrzeby Sił Zbrojnych RP. Obszar zainteresowania Zespołu dotyczy m.in.: projektowania nowych systemów uzbrojenia klasycznego (strzeleckiego i artyleryjskiego) oraz nowych wzorów amunicji, a także badań właściwości taktyczno-techniczno-eksploatacyjnych broni i amunicji strzeleckiej, pod kątem przyszłościowego uzbrojenia i wyposażenia polskiego żołnierza.

    Do najbardziej znanych osiągnięć Zespołu z ostatnich 5 lat należą: demonstrator technologii Zdalnie Sterowanego Systemu Przeciwlotniczego kalibru 35 mm (opracowany w 2011 r. z PIT-RADWAR S.A. i ZM TARNÓW S.A.), demonstratory technologii karabinków standardowych (podstawowych) w układzie kolbowym i bezkolbowym Modułowego Systemu Broni Strzeleckiej kalibru 5,56 mm – MSBS-5,56 (opracowane w 2011 r. z Fabryką Broni „Łucznik-Radom), System Broni i Amunicji Obezwładniającej kalibru 40 mm – SBAO-40 (opracowany z ZM Dezamet S.A. i uhonorowany na XX MSPO w 2012 r. nagrodą „Defender”), 40-mm ręczny granatnik powtarzalny RGP-40 (opracowany z ZM Tarnów S.A. i uhonorowany na XXI MSPO w 2013 r. nagrodą „Defender”), programowane elektronicznie urządzenie do zdalnego prowadzenia ognia z polowych wyrzutni rakietowych (opracowane z WB Electronics S.A. i uhonorowane na XXI MSPO w 2013 r. nagrodą „Defender”), 5,56-mm karabinek standardowy (podstawowy) i 5,56-mm karabinek reprezentacyjny Modułowego Systemu Broni Strzeleckiej kalibru 5,56 mm (opracowane z Fabryką Broni Łucznik-Radom i uhonorowane na XXII MSPO w 2014 r. Wyróżnieniem Specjalnym Ministra Obrony Narodowej).

    Szczególnie dużą satysfakcję Zespołowi sprawił 5,56-mm karabinek reprezentacyjny MSBS-5,56R opracowany z Fabryką Broni Łucznik-Radom i wdrożony w połowie 2016 r. do Batalionu Reprezentacyjnego Sił Zbrojnych RP. Jest on pierwszą i jedyną w dziejach oręża polskiego ceremonialną, indywidualną bronią palną opracowaną od podstaw i produkowaną w kraju. Dlatego jej narodzinom towarzyszyły wielkie emocje, które miały wymiar nie tylko „techniczny”, ale również patriotyczny. Dzięki zaangażowaniu i determinacji twórców, żołnierz Kompanii Reprezentacyjnej WP będzie występował w kraju i zagranicą z oryginalną polską bronią (a nie jak dotychczas rosyjską), propagując przy tym chlubne tradycje polskiej wojskowej myśli technicznej, z której jako naród powinniśmy być dumni.

    Działalność naukowo-badawcza Zespołu Konstrukcji Specjalnych w najbliższych latach będzie ukierunkowana zwłaszcza na opracowywanie i badania – w ścisłej współpracy z zakładami polskiego przemysłu zbrojeniowego, jednostkami badawczo-rozwojowymi i uczelniami – nowoczesnego uzbrojenia i technologii dla Sił Zbrojnych. Dotyczy to m.in.: uzbrojenia strzeleckiego dla polskiego żołnierza przyszłości w ramach projektu TYTAN i Modułowego Systemu Broni Strzeleckiej kalibru 5,56 mm (MSBS-5,56) w ramach projektu RAWAT (we współpracy z Fabryką Broni ŁUCZNIK-Radom), okrętowego systemu uzbrojenia kalibru 35 mm dla Marynarki Wojennej RP (we współpracy z: Akademią Marynarki Wojennej, PIT-RADWAR S.A. i ZM TARNÓW S.A.), a także systemów przechwytywania miniaturowych bezzałogowych statków powietrznych (PSP-MBSP), systemów magazynowania i przetwarzania wysokich energii pod kątem praktycznego wykorzystania w gospodarce narodowej, obszarze obronności i bezpieczeństwa państwa (K-DELM), systemu regeneracji zaawansowanych elementów wyposażenia technicznego Sił Zbrojnych RP oraz badań zaawansowanych materiałów i technologii pod kątem zastosowania w technice wojskowej.

    Zespół naukowo-badawczy prof. Gacka

    Drugi zespół naukowo-badawczy Instytutu Techniki Uzbrojenia, kierowany przez prof. dr. hab. inż. Józefa Gacka, został powołany w 1999 r. do prowadzania strzelań sprawdzających, w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie (aktualnie obowiązujące „Upoważnienie nr 57/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 22.12.2014 r.”). W okresie swojej działalności wykonał ponad 320 badań i opinii dokumentacji budowlano-technologicznej strzelnic, ekspertyz i opinii technicznych terenowej bazy szkoleniowej: wojska, policji, BOR, Straży Granicznej, Służby Celnej, Służby Więziennej, strzeleckich organizacji sportowych, organizacji myśliwskich, a także osób prywatnych. Ponadto Zespół wykonuje analizy i ekspertyzy, dotyczące magazynów amunicji i rzutni granatów bojowych, a także ekspertyzy i opinie dla prokuratur i sądów. Zespół udziela bieżących konsultacji merytorycznych wykonawcom budowanych i modernizowanych strzelnic, a dla eksploatatorów opracowuje propozycje regulaminów i instrukcji obsługi elementów zabezpieczających. Członkowie Zespołu swoją wiedzę upowszechniają m.in. w artykułach oraz referatach wygłaszanych na międzynarodowych i ogólnopolskich konferencjach naukowych, a także wykorzystują w pracach branżowych zespołów eksperckich.

    Perspektywy rozwoju działalności Zespołu są bardzo optymistyczne, gdyż nowoczesnych i bezpiecznych obiektów szkoleniowych będą potrzebowały powołane niedawno Wojska Obrony Terytorialnej, a także… miłośnicy strzelectwa w Polsce. Obserwuje się bowiem wzrost zainteresowania sportami strzeleckimi w naszym kraju.

    www.wml.wat.edu.pl

    Udostępnij w sieci ....
    Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Share on VKShare on Tumblr

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *